اشک دل

چارلی چاپلین می گوید که:

آموخته ام ... که با پول مي شود خانه خريد ولي آشيانه نه،

رختخواب خريد ولي خواب نه،

ساعت خريد ولي زمان نه،

مي توان مقام خريد ولي احترام نه،

مي توان کتاب خريد ولي دانش نه،

دارو خريد ولي سلامتي نه،

خانه خريد ولي زندگي نه و بالاخره ،

مي توان قلب خريد، ولي عشق را نه

آموخته ام ... که تنها کسي که مرا در زندگي شاد مي کند کسي است که به من مي گويد: تو مرا شاد کردی

آموخته ام ... که مهربان بودن، بسيار مهم تر از درست بودن است

آموخته ام ... که هرگز نبايد به هديه ای از طرف کودکي، نه گفت

آموخته ام ... که هميشه براي کسي که به هيچ عنوان قادر به کمک کردنش نيستم دعا کنم

آموخته ام ... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدی بودن را انتظار دارد، همه ما احتياج به دوستي داريم که لحظه ای با وی به دور از جدی بودن باشيم

آموخته ام ... که گاهي تمام چيزهايي که يک نفر مي خواهد، فقط دستي است براي گرفتن دست او، و قلبي است براي فهميدن وی

آموخته ام ... که راه رفتن کنار پدرم در يک شب تابستاني در کودکي، شگفت انگيزترين چيز در بزرگسالي است

آموخته ام ... که زندگي مثل يک دستمال لوله ای است، هر چه به انتهايش نزديکتر مي شويم سريعتر حرکت مي کند

آموخته ام ... که پول شخصيت نمي خرد

آموخته ام ... که تنها اتفاقات کوچک روزانه است که زندگي را تماشايي مي کند

آموخته ام ... که چشم پوشي از حقايق، آنها را تغيير نمي دهد

آموخته ام ... که اين عشق است که زخمها را شفا مي دهد نه زمان

آموخته ام ... که وقتي با کسي روبرو مي شويم انتظار لبخندی جدی از سوی ما را دارد

آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم

آموخته ام ... که زندگي دشوار است، اما من از او سخت ترم

آموخته ام ... که فرصتها هيچ گاه از بين نمي روند، بلکه شخص ديگری فرصت از دست داده ما را تصاحب خواهد کرد

آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد.

دنیای این روزای من هم قد تنپوشم شده

 این قدر دورم از تو که دنیا فراموشم شده

 دنیای این روزای من درگیره تنهایی شده

 تنها مدارا میکنیم دنیا عجب جایی شده

 هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم

 اینده ی  این خونه رو باشمع روشن میکنم

 در حسرت فردای تو تقویممو پر میکنم

 هر روز این تنهاییو فردا تصور میکنم

 هم سنگ این روزای من حتی شبم تاریک نیست

 اینجا به جز دوری تو چیزی به من نزدیک نیست

 هر شب تو رویای خودم آغوشتو تن میکنم

 اینده ی  این خونه رو باشمع روشن میکنم

 شب یلدای چشاتو

 بی ستاره می پرستم

 اگه باشی یا نباشی

 تا همیشه با تو هستم

 پای این سفره ی خالی

 من نمک گیره نگاتم

 تو سکوت شب قصه

 عاشق زنگ صدات

 توی بی وقتی اواز

 لحظه های منو پر کن

 از یه حس شاعرانه

 منو از خودم بگیرو

 به همین ترانه بسپار

 شاید این قصه برامون

 دیگه هرگز نشه تکرار

 یه شب از اون ور ابرا

 میرسم به شهر مهتاب

 اونجا که دیگه نمیشه  

            کسی از غصه ها بی خواب              

 میریم اونجا که ترانه      

 رو سره گریه میباره    

 پشت هر دل که ستارش    

 یه بغل قصه سواره

توی بی وقتی اواز  

 پاتو وا کن به ترانه  

 لحظه های منو پر کن 

 از یه حس شاعرانه   

 منو از خودم بگیرو

 به همین ترانه بسپار

 شاید این قصه برامون

  دیگه هرگز نشه تکرار

میخواهی بروی؟

خب برو...

انتظار مرا وحشتی نیست

شبهای بی قراری را هیچ وقت پایانی نخواهد بود

برو...

برای چه ایستاده ایی؟

به جان سپردن كدامین احساس لبخند میزنی؟

برو..

تردید نكن

نفس های آخر است

نترس برو...

احساسم اگر نمیرد ..بی شك ما بقی روزهای بودنش را بر روی صندلی چرخدار بی تفاوتی خواهد نشست

برو...

یك احساس فلج تهدیدی برای رفتنت نخواهد بود

پس راحت برو

مسافری در راه انتظارت را میكشد

طفلك چه میداند كه روحش سلاخی خواهد شد

برو...

فقط برو.....

همه چی آرومه تو به من دل بستی

این چقد خوبه که تو کنارم هستی

  همه چی آرومه غصه ها خوابیدن

شک نداری دیگه ،تو به احساس من

 همه چی آرومه  من چقد خوشحالم

  پیشم هستی حالا  به خودم می بالم

  تو به من دل بستی از چشات معلومه

  من چقد خوشبختم  همه چی آرومه

  تشته ی چشماتم منو سیرابم کن

 منو با لالایی  دوباره خوابم کن

 بگو این آرامش  تا ابد پابرجاست

  حالا که برق عشق تو نگاهت پیداست 

   همه چی آرومه من چقدر خوشحالم

  پیشم هستی حالا   به خودم می بالم

 تو به من دل بستی از چشات معلومه

 من چقدر خوشبختم  همه چی آرومه

میخوام بسازم از تنت یه طرحی از مجسمه

میخوام که عالم بدونن چه فرقی داری باهمه

میخوام که رویایی بشه نازو تماشایی بشه

هرکی که خواست نگات کنه اسیر تنهایی بشه

میخوام با ماه و آسمون شکلت رو نقاشی کنم

روی کمون ابروهات اشکامو آب پاشی کنم

هرچی بتونم رو موهات ستاره سنجاق میزنم

شاید که باورت بشه همیشه عاشقت منم

خیال مردن ندارم تا وقتی عشقت با منه

خستگی هم نمیتونه راه چشامو بزنه

به خاطر خاطره ها هستم و دل نمیکنم

شاید که باورت بشه همیشه عاشقت منم...

منم اون عاشق تنها گمشده توی غزلها

 اونیکه تنهاترینه بی ستاره توی شبها

 اونیکه دلش شکسته با نگاه سرد وخسته

 اونیکه بی هم زبونه توی این دنیا که پسته

 دیدن دوباره تو حک شده تو آسمونا

 تک وتنهام و تو فکرم پر از قصه و رویا

 رویای لیلی و مجنون رویای شیرین وفرهاد

 رویایی که دله ویرون بشه با خیالش آباد

عشق یعنی خارها هم گل کنند 
     عشق یعنی تو بسوزانی مرا
              عشق یعنی سایه بانم من تو را 
                      عشق یعنی بشکنی قلب مرا 
                            عشق یعنی می پرستم من تو را 
                                  عشق یعنی آن نخستین حرفها 
                                          عشق یعنی در میان برفها 
                                                عشق یعنی یاد آن روز نخست 
                                                       عشق یعنی هر چه در آن یاد توست 
                                                 عشق یعنی تک درختی در کویر 
                                         عشق یعنی عاشقانی سر به زیر 
                                 عشق یعنی بگذری از هفت خان